تبليغاتX
حریم
اگر هنوز زنده هستم به خاطر این است که هنوز به جایی که باید باشم نرسیده ام.



زیستن _ هم را زیستن _

عرصه ی مهلت هاست _ در دوایر متقاطع امکان_

بدانگونه که در تنگنای گستره ی خویشیم

وزمان , در نسبیتّی محض در نوسان


آیا چه چیز

جز ارتفاع خواستن _ برآیند با هم خواستن _

حجم حادثه را

بر قاعده ای تنگ

ار دامنه ی نوسان آونگ اتفاق

_در امکان اشتراک_

تقدیر می سازد؟







پی نوشت:

زمستان یک فصل است , از اعتبار درخت هیچ نخواهد کاست!




+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت   توسط تبسم | 




                                                                           برای تمام زنانی که هیچ روزی روزشان نبود

                                                                         و تقدیم به (ز) عزیز که رنج هایش الهام من شد

خشمت را درو کن

به هفت ساقه ی گندم...

آبستن عصیانم

تعمیدی تمرّد

و بلوغ درد را چنان استخوان ترکانده ام

که آینه ی بختم شکسته است

مرا حد بزن

رویاهایم فروشی نیست!






به رسم پی نوشت:

زن و این همه تعرض به انسان بودنش!

چرا؟





+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت   توسط تبسم | 





                                   چیزی در من دوران گرفته است!

                                             می چرخد, می چرخاند!




                  و من که باردار تمام خویشتن های نزاده بوده ام

                  اینک ویار جنون کرده ام

                  کدام جنین 9 ماهگی را لگد می زند؟






پی نوشت:


همه چیز از صدای شور آب شروع شد در ابتدای شعور شب

و در ارتعاش تارهای اضطراب تا تداعی بلند انتظار به تواتر رسید...


.........................................


نادر ابراهیمی هم...!

او را با ((بار دیگر شهری که دوست می داشتم)) خیلی زود شناختم

از او می نویسم:

چیزی خوفناک تر از تکیه گاه نیست...

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم خرداد 1387ساعت   توسط تبسم | 



                                                    ((برای یک دوست و بودنش در عصر نبودن ها))




                  از طفره های امتناع و انکار تا جذبه های اشتیاق و ایمان _به هر چه و یا هر که!_

                  در پیوستگی سیال ثانیه ها,به هموارگی ناهموار فراز ها و فرودها دچاریم



                 موج ها سطحی ترین لایه ها را بالا و پایین می برند,آنچه نادیدنی است طغیانهای عظیم

                 اعماق است که گنج های نهفته را _ حتی_ تا سواحل ِآرام می راند...



                 ما را به اعماق یکدیگر راهی نبود , ساحل را یابنده بودیم.






به رسم پی نوشت:

_ همهمه ی هوشیار گنجشکان چه نشئه ی نابی می آورد!

_ به همین سادگی؟

_ به همین پیچیدگی!

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت   توسط تبسم | 






صدا از سکوتی عقیم باردار می شود

وقتی الفبای ((نگفتن))یکدیگر را نمی دانیم...

دو سوی فاصله ایستاده ایم

و ضریب ثبوت هیچ احساسی مجذور ابعاد فاصله را تضمین نمی کند

فرصت ها!

واژه هایی از دست رفتنی اند

و افسوس

صدای اندوه خاموش ((گفتن))هایی است که هیچ پژواکی ندارند...







به رسم پی نوشت:

نگفتنی که هیچ گفتنی نباشد و گفتنی که تمام نگفتن باشد تنهایی را به توان ابدیت می رساند!
+ نوشته شده در  سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت   توسط تبسم | 





کودکیها

چشم بستن ستاره ها میان باغ آسمان

یادت هست؟

ستاره ام گم شد!

و حالا...





جای بالهایم درد می کند.









+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت   توسط تبسم | 

بی شک در جاودانگی روح بهاری نهفته است که اینگونه بهار آشوب می آفریند



دردهایتان اصیل

شادیهایتان عمیق

بزمتان آینه باران




آشوبهایتان بهاری باد


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت   توسط تبسم | 




حوّا شدم

هبوط کردم

تنها

به جرم چیدن یک سیب



آخر!بهشت بی طعم سیب چیزی کم داشت...


 


پی نوشت:

- می ارزید؟

-  می ارزید!


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت   توسط تبسم | 






رویای هزار ساله ی من

با آفرینش تو

خلقت من تمام شد

کجای خوابهای باران جا مانده ای؟

- که تمام بارانها باریده اند

و تو

با هیچ بارانی نباریده ای!-

بیدار نمی شوی؟

تو را میان بیداری نگاه ها جسته ام

و نجسته ام

مگر نمی دانی ؟:

((انتظار فرسودگی می آفریند))

من قرنهاست منتظرم




به رسم پی نوشت:

چه طعمی دارد آزادی وقتی اسیر هیچ رویایی نباشی!



+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم بهمن 1386ساعت   توسط تبسم | 




ای حس همیشگی

همنشین لحظه های درون

با من بیا...

بگذار بگذرم از رخوت سکون که گذر,هموارگی تقدیرهای خود خواسته ی من است

بگذار بگذرم از این نشستن و بستن خویش را به ضریح گشودن تو

بگذار بگذرم که پای رفتنم به راه ست

ای پیچیده در هستی من

با من بمان...

بی شک

گذشتن از تو در این گذرهای پر گذر

بر جای گذاشتن پاره های خویش است بر مسیر

بر عطش تمام خویش رفتن است درکویِر ِناتمام ِ عطش

ومن نشان هیچ واحه ای را ندارم که طراوت چشمه اش عطش تشنگی به تورا در من سیراب

نماید ای بغض غریب حزن...


+ نوشته شده در  سه شنبه دوم بهمن 1386ساعت   توسط تبسم | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ
حریم آیین های بودن

پیوندهای روزانه
ساقی نامه
سایه روشن
کج نوشته
نی روحانی
این تویی ...نه من
بود و نبود
اشکها و لبخندها
سکانس آخر
آب و آیینه
آریا برزن
تجربه های آزاد
دلتنگی های سپنتا
پرواز در سن
بیدستان
بانوی تو
لولیان
روزنه
شمیم معراج
شهپر
ساقی بدون شراب
قاصدک
اتاق
من وجاده
تجربه ی بودن
پابرهنه تا ماه
آیدا در آینه
سپنتا
قاصدک
یادداشتهای من تا رسیدن به ...!
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
آرشیو موضوعی
شعر
نثر
پیوندها
انجمن روانشناسی ایران
شاملو
سهراب سپهری
فروغ فرخزاد
حمید مصدق
حسین پناهی
آوای آزاد
کانون زنان
ایرج جنتی عطایی
امروز
کتابهای رایگان فارسی
انجمن حمایت از حقوق کودکان
یونیسف
اعتماد
نو روز
مولوی
امروز
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب

دیجیتال کیوان