تبليغاتX
حریم





















حریم

اگر هنوز زنده هستم به خاطر این است که هنوز به جایی که باید باشم نرسیده ام.

                                                                                             می نویسم به زبان مادریم

                                                                                                    بخوان به زبان مادریت



شهرزاد قصه گو نبود

شهرزاد هزار و یک شب باواژه های ساده و صمیمی خود را زیر گوش دلی نجوا کرد که تشنه ی شنیدن بود

شهرزاد قصه گو نبود

شهرزاد یک قصه ی غریب بود که خوانده شد تا آشنا شود!


 


به رسم پی نوشت:

یادت باشد که قصه های بلند دلهای مشتاق می خواهند...مشتاق اگر نباشی نه شهرزاد قصه گو می شود نه

هزار و یک شب,هزار و یک شب!

مشتاق اگر نباشی آنقدر دلها غریبه می شوند که دیگر هیچ قصه ای به آشنایی نمی رسد!

+نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعتتوسط تبسم | |



                                                                           کوتاه ,قسمت این روزها



همیشه

آن روی سکه های زندگی

مرگ فاتحانه یله می دهد

ما

سهم کدام روی سکه می شویم؟




به رسم پی نوشت:

...خواستم از زندگی بنویسم, دیدم بی مرگ زندگی چیزی کم دارد که مرگ نام دوم زندگیست!



+نوشته شده در شنبه چهارم مهر 1388ساعتتوسط تبسم | |



تو را

نه چراغ ستاره ای به راه کشانده است

نه کورسوی شب تابی به بیراه

تو را

خنیاگران ترانه های بی واژه

یک شب

پشت پنجره های تمام بسته

آه کشیده اند

تو

پایان تمام راه و بیراهه ها هستی!





به رسم پی نوشت:


_ کتاب قصه هایم را که ببندم تنها میماند گیسوان بلند شب را ببافم و مهتاب را در حیاط خلوت روحم ملاقات کنم...


+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعتتوسط تبسم | |



تو

در چگونه بودنت

در چگونه اندیشیدنت

متجلّی می شوی

حتّی

اگر در اعتراف زخم

ردّ تازیانه را

انکار کرده باشی!



به رسم پی نوشت:

تو را از نگفته هایت شنیدم!

+نوشته شده در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388ساعتتوسط تبسم | |



گاهی

_از آن دست گاهی ها که بی خبر می آیند

و سایه روشن دم دمای صبح را می مانند در راه های مه آلود جنگل های شمال_

از دست می روم

تا تو بیایی

دستانم را در جستجوی واپسین نشانه ها

روی پوسته ی زبر لحظه ها آنقدر کشیده ام که مور مور شده است احساس آمدنت

و صبوری را با زبان دل آنقدر هجی کرده ام که طعم گس گرفته است کام بودنت

نا خوانده

اما

دلم در هوای دلت چه اندازه بارانیست؟!




+نوشته شده در شنبه سوم مرداد 1388ساعتتوسط تبسم | |



جستجوی حقیقت را از واحه های نا حقیقت که بی آغازی ,چشم روشنی چشمه ها را خواهی نوشید!



به رسم پی نوشت:

1)تردید کن خودت را...شک کن تمام بایدهایت را...انگاه برای یافتن آنچه شایسته ی ایمان است خود را گم کن!

2)تازگی ها گم شده ام!

+نوشته شده در جمعه بیست و نهم خرداد 1388ساعتتوسط تبسم | |

 فریاد در زهدان سکوت رویید


+نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388ساعتتوسط تبسم | |




گوش کن

           انگار کسی تو را میخواند

                           صدا, نجوای نشانه هاست

                                                تنها کافیست شعور اشاره ها را باور کنی

           پس

                  امتداد روزهای آینده را بگیر

                                انار و آیینه بردار

                                    وهمراه شو


        یادت باشد

          ((دریغ دستانت را که قربانی کنی

                                           انار دلت دانه دانه می شود))


می دانی عزیز

                  تنها

                     از آیینه های رو در رو

                                         دانه های دل به معراج می روند...




به رسم پی نوشت:

با من بگو مستی کدام شراب ننوشیده هوش می رباید؟



+نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعتتوسط تبسم | |




عریانی تکیده ی شاخه ها

نشانی از شکوفه ندارد!

درخت

با باور بهار به بار می نشیند

پس ,دست از سرزنش زمستان بردار

آیین پیامبران فروردین

دیگر

از آیه های اعجاز تهی ست.




به رسم خلوت خویش:

خلوتتان آکنده از بهاری باشد که هر آن باردار یک اتفاق بارآور است!


+نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعتتوسط تبسم | |



تصویرها

تصویرها

_تقدیر ناگزیر آیینه ها_

این روزها چندان غریبه اند که هیچ آشنایی را تداعی نمی کنند

وچندان بیگانه اند که نگاهشان پروا می آورد


تصویرها

تصویرها

این انعکاس های خالی از درد و تهی از پریشانی

این بازتابهای منظم بی تردید

با آن نگاه های شیشه ای مات

که نه می خوانند و نه می کاوند


                     خدایان قلمرو هیچ اند


خدایانی که نه گنجینه ی درد دارند

                نه فراسوی خیال می توانند

               ونه آفرینه ی نیاز می آفرینند

خدایانی که نه می شورند و نه می آشوبند

               نه بی قرار می شوند و نه به قرار می شوند

               نه دلتنگ می شوند ونه دلتنگ می کنند


                       خدایان قلمرو هیچ

                                 .

                                 .

                                 .


...

از میعاد در آیینه ها بگذر

میان این خدایان تو خالی

آنقدر گم شده ای

که دیگر

در هیچ آیینه ای پیدا نمی شوی

 



به رسم پی نوشت:

چه کیمیاست آنچه بودنش از نبودن اعتبار نمی گیرد!

+نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1387ساعتتوسط تبسم | |